Ang Pahayagan

ISANG MAPANGHAMONG PAHAYAG SA HARAP NG TUMITINDING REALIDAD

Sa gitna ng sunod-sunod na lingguhang pagtaas ng presyo ng produktong petrolyo, iginiit ng Malacañang na wala pang umiiral na krisis sa langis sa bansa.

Ayon kay Palace Press Officer Usec. Claire Castro, ang tinutukoy umano ng Pangulo ay ang krisis sa Middle East at hindi pa ito direktang nararamdaman bilang isang ganap na “oil crisis” sa Pilipinas.

Ngunit para sa karaniwang mamamayan, tila malayo ito sa aktuwal na sitwasyon sa lupa.

Habang patuloy ang pagtaas ng presyo ng gasolina, diesel, at kerosene, kasabay nito ang pagtaas ng pamasahe, presyo ng bilihin, at gastusin sa produksyon. Ang ganitong epekto ay hindi na bago—ito ang mga unang palatandaan ng isang krisis na unti-unti nang nararamdaman, kahit hindi pa ito opisyal na idinedeklara.

Ang mas nakakabahala ay ang pandaigdigang konteksto. Ang tumitinding tensyon sa pagitan ng Iran, Estados Unidos, at Israel ay may direktang implikasyon sa suplay ng langis sa buong mundo. Bilang bansang umaangkat lamang ng krudo, malinaw na bulnerable ang Pilipinas sa anumang pagkagambala sa suplay. Kapag lumiit ang pinanggagalingan ng langis at tumaas ang demand, hindi maiiwasan ang patuloy na pagsirit ng presyo.

Sa ganitong kalagayan, ang tanong: sapat bang sabihing “wala pang krisis” kung ang mga epekto nito ay unti-unti nang bumibigat sa balikat ng mamamayan?

Ang krisis ay hindi lamang nasusukat sa deklarasyon ng pamahalaan. Ito ay nasasalamin sa araw-araw na karanasan ng publiko—sa drayber na hirap magboundary, sa pamilyang nagtitipid ng konsumo, at sa negosyong napipilitang magtaas ng presyo o magsara.

Mahalaga ang pagiging maingat sa paggamit ng salitang “krisis” upang maiwasan ang panic. Ngunit higit na mahalaga ang pagiging handa at maagap. Ang malinaw na plano para sa alternatibong pinagkukunan ng enerhiya, sapat na reserba ng langis, at konkretong tulong sa mga apektadong sektor ay higit na kailangan kaysa sa semantikong pag-iwas sa salitang “krisis.”

Sa huli, ang tunay na sukatan ay hindi kung ano ang tawag dito—kundi kung paano ito nararamdaman at hinaharap.

Kung hindi pa ito krisis ngayon, malinaw na tayo ay papalapit na roon. At sa ganitong sitwasyon, ang pagtanggi ay hindi solusyon—kundi isang panganib.