Ang Pahayagan

BUWAN NG KABABAIHAN, HIGIT KAILANMAN—RESPETO ANG PANAWAGAN

Ngayong Marso, ginugunita ang Buwan ng Kababaihan—panahon ng pagkilala sa lakas, ambag, at pakikibaka ng mga babae sa iba’t ibang larangan. Ngunit sa halip na puro pagpupugay ang marinig, isang insidente sa Kongreso ang muling nagpaalala kung gaano pa kalayo ang ating lalakbayin tungo sa tunay na pagkakapantay-pantay.

Ang naging pahayag ni Jasmine Curtis-Smith bilang tugon sa umano’y seksistang komento ng isang kongresista laban sa kanyang kapatid na si Anne Curtis ay hindi lamang simpleng pagtatanggol ng isang kapamilya. Isa itong malinaw na tindig laban sa kulturang matagal nang kinukunsinti—ang pagtingin sa kababaihan bilang dekorasyon, pantasya, o paksa ng biro, kahit sa mga seryosong talakayan ng pamahalaan.

At dito pumapasok ang mas malalim na tanong: Kung sa loob mismo ng bulwagan ng kapangyarihan ay may ganitong uri ng pananalita, ano pa ang inaasahan nating mensahe para sa karaniwang babae sa lansangan, sa opisina, sa paaralan?

HINDI ITO USAPANG SHOWBIZ—ISYU ITO NG RESPETO

Madaling ilihis ang usapan at sabihing artista naman ang tinukoy, sanay na sa atensyon. Ngunit malinaw ang punto ni Jasmine: hindi ito tungkol sa isang celebrity. Ito ay tungkol sa lahat ng babae—propesyonal man, estudyante, manggagawa, o ina—na araw-araw kailangang patunayan na sila ay higit pa sa kanilang pisikal na anyo.

Sa tuwing binabalewala natin ang ganitong mga pahayag bilang “papuri lang” o “nagpapakatotoo lang,” pinapalakas natin ang sistemang naglilimita sa kababaihan. Ang respeto ay hindi dapat ipinagmamakaawa; ito ay dapat awtomatikong ibinibigay.

BUWAN NG KABABAIHAN: SELEBRASYON o PAALALA

Ang Buwan ng Kababaihan ay hindi lamang selebrasyon ng mga nagawa ng kababaihan. Isa rin itong paalala ng mga laban na hindi pa tapos. Oo, mas marami nang babae sa posisyon ng liderato. Mas malakas na ang boses sa social media.

Mas malinaw ang mga batas para sa proteksyon. Ngunit kung ang diskurso sa pinakamataas na antas ng pamahalaan ay maaari pa ring mauwi sa pag-objectify, malinaw na may kailangang baguhin —hindi lang sa polisiya kundi sa pag-iisip.

Ang tunay na empowerment ay hindi lamang nasusukat sa dami ng babae sa entablado. Nasusukat ito sa paraan ng pagtrato sa kanila—lalo na kapag wala silang mikropono upang sumagot.

PANANAGUTAN NG MGA NASA KAPANGYARIHAN

May bigat ang bawat salita ng isang halal na opisyal. Ang Kongreso ay hindi entablado ng personal na imahinasyon kundi lugar ng seryosong deliberasyon. Kung nais nating magkaroon ng ligtas na kapaligiran para sa susunod na henerasyon ng kababaihan, dapat magsimula ang pananagutan sa mga taong hinirang nating mamuno.

Sa huli, ang panawagan ni Jasmine ay umaalingawngaw lampas sa isang isyu. Isa itong hamon sa ating lahat: Sa Buwan ng Kababaihan, mananatili ba tayong tagapalakpak lamang sa mga programa at slogan? O magiging bahagi tayo ng pagbabago ng kultura—mula sa tahanan hanggang sa bulwagan ng kapangyarihan? Sapagkat ang tunay na diwa ng Buwan ng Kababaihan ay hindi lamang pagkilala sa lakas ng babae—kundi ang pagtiyak na hindi na kailanman mababawasan ang kanilang dignidad sa kahit anong espasyo.